University of Tennessee at Martin

Die University of Tennessee at Martin (auch UT Martin oder UTM genannt) ist eine staatliche Universität in Martin im US-Bundesstaat Tennessee. Derzeit sind hier 6.500 Studenten eingeschrieben.

Die UT Martin wurde 1900 als Baptisten-College gegründet und nannte sich damals Hall-Moody Institute. Als die Schule 1927 in Gefahr war, geschlossen zu werden, wurde das Institut vom Staat übernommen und als University of Tennessee Junior College der University of Tennessee angeschlossen. 1951 wurden erstmals Bachelor-Abschlüsse angeboten und die Hochschule nannte sich nun University of Tennessee Martin Branch. 1967 schließlich wurde sie als ganzwertigen Campus ins University of Tennessee System aufgenommen. Damals erhielt sie auch ihre heutige Bezeichnung.

Die Universität gliedert sich in fünf Fakultäten:

Die Sportteams der UTM sind die Skyhawks. Die Hochschule ist Mitglied in der Ohio Valley Conference.

Koordinaten:

Republika Autonomiczna Krymu

Republika Autonomiczna Krymu (ukr. Автономна Республіка Крим, trb. Awtonomna Respublika Krym; ros. Автономная Республика Крым, trb. Awtonomnaja Riespublika Krym; krymskotat. Къырым Мухтар Джумхуриети, trb. Kyrym Muchtar Dżumchurieti) – autonomiczna republika znajdująca się na terenie Ukrainy. Obejmuje Półwysep Krymski, leżący na północnym wybrzeżu Morza Czarnego. Stolicą republiki jest Symferopol. W grudniu 2013 r. miała 1,97 mln mieszkańców.

Republika Autonomiczna Krymu ma powierzchnię 26 081 km². Teren ten obejmuje niemal cały obszar Półwyspu Krymskiego (oprócz obszaru Sewastopola i północnych fragmentów Mierzei Arabackiej).

W części wschodniej, obok cieśniny Kerez, wznoszą się góry Jaiłu, otaczające cały brzeg południowy i ku północy rozdzielające na kilka równoległych łańcuchów gór, pokrytych gęstym lasem. Na północy przechodzą w step, zajmujący większą część półwyspu. Najwyższym szczytem Gór Krymskich jest Roman-Kosz o wysokości 1545 m n.p.m., drugim szczytem – Czatyrdah (starożytne Mons Trapezus, 1527 m n.p.m.).

Na południu Krymu znajduje się dużo malowniczych miejscowości, warowni, ruin starożytnych gmachów, klasztorów, meczetów tatarskich, pięknych ogrodów i gajów oliwnych, natomiast w części północnej Krymu się ich prawie nie spotyka. Klimat łagodny umożliwia rozwój roślinności o charakterze podzwrotnikowym. Doliny, poprzecinane strumieniami i zatokami, są żyzne i urodzajne.

Krym dzieli się na trzy rejony:

Najdłuższą rzeką na półwyspie jest Sałhyr, a w dalszej kolejności Alma, Kacza, Belbek, Bułhanak i Czorna. Większość rzek na Krymie liczy jednak do 10 km i zazwyczaj kończą swój bieg na równinie, gdzie wysychają lub uchodząc do Morza Czarnego lub Azowskiego.

Jedną z podstawowych dziedzin gospodarczych jest turystyka, skoncentrowana wzdłuż bardzo długiego wybrzeża Morza Czarnego oraz Azowskiego, ale także w Górach Krymskich. Oprócz typowej turystyki wypoczynkowej, ważną[styl do poprawy] rolę odgrywa także sieć uzdrowisk i sanatoriów.

Przemysł. Rozwinięty jest przemysł górniczy, zwłaszcza wydobycie wapieni, które są podstawowym materiałem budowlanym na Krymie. Najważniejsze kamieniołomy znajdują się w rejonie Starego Krymu (żółte wapienie neogeńskich muszlowców) oraz Sewastopola (białe wapienie kredy górnej). W Bakczysaraju działa duża cementownia w oparciu o miejscowe złoża wapieni. W Symferopolu i jego okolicach znajdują się kamieniołomy pozyskujące ozdobne wapienie o dobrym polerze nazywane potocznie marmurami (choć nie jest to marmur w sensie definicji geologicznej). Niektóre słone jeziora (zwłaszcza jezioro Sasyk), powstałe z odcięcia zatok morskich są podstawą eksploatacji soli kamiennej. Do lat 90. XX wieku podstawą ciężkiego przemysłu były złoża rud żelaza na Półwyspie Kerczeńskim, na bazie których działała wielka huta żelaza, obecnie jednak zamknięta. W przeszłości duże znaczenie miały także kamieniołomy skał wulkanicznych, zwłaszcza diorytu.

Istotne znaczenie ma także przemysł spożywczy, skierowany na zaspokojenie potrzeb ludności miejscowej, ale także bardzo licznych turystów. Krym jest największym na Ukrainie producentem wina.

Rolnictwo. Głównymi uprawami są zboże, w tym proso, tytoń, winorośl, owoce i warzywa. Specyficzna dla Krymu jest dość znaczna produkcja ziół leczniczych i kosmetycznych, częściowo uprawianych na farmach, częściowo zbieranych z dzikich łąk i stepów. Ważne źródło utrzymania miejscowej ludności stanowi hodowla jedwabników, pszczół, bydła, koni i owiec. Zarówno hodowla jak i uprawy skoncentrowane są w północnym i środkowym Krymie. Część północnego Krymu stanowi step będący przedłużeniem stepów nogajskich, ubogi w drewno i wodę, w większości nieurodzajny i niezdatny do uprawy, nawadniany wodami o wysokim stężeniu soli mineralnych. Szczególnie zauważalne jest to w pobliżu tzw. Morza Zgniłego (Sywasz), będącego częścią morza Azowskiego. Oba morza, a także liczne zatoki stanowią podstawę rybołówstwa, choć ze względu na niezbyt liczne zasoby ryb w Morzu Czarnym, nie stanowi ono istotnej dziedziny gospodarki.

Transport jest bardzo dobrze rozwinięty na Krymie i zatrudnia znaczną liczba osób w związku z przewozami turystycznymi. Są dwie główne linie kolejowe Sewastopol – Symferopol – Dżankoj, skąd odchodzą dwie linie w kierunku na Lwów i Zaporoże oraz Kercz – Dżankoj z odgałęzieniem na Teodozję. Istnieje też odgałęzienie Symferopol – Eupatoria. Rozbudowana jest także sieć dróg, w tym trasa Symferopol – Jałta, po której kursuje linia trolejbusowa, najdłuższa na świecie. Porty w Teodozji, Eupatorii, a zwłaszcza Sewastopolu obsługują statki oceaniczne, a także żeglugę przybrzeżną. W pomniejszych portach rozwinięta jest żegluga turystyczna.

Republika Autonomiczna Krymu składa się z 14 rejonów oraz 16 miast. W skład rejonów wchodzi 56 osiedli typu miejskiego i 957 wsi.

Według danych z 1 grudnia 2013 r. Republikę Autonomiczną Krymu zamieszkiwało 1 967 218 osób, spośród których 1 233 420 osób (62,7%) zamieszkiwało w miastach, a 733 798 osób (37,3%) – na wsiach.

Według spisu powszechnego z 2001 r. większość ludności (58,32%) stanowią Rosjanie. Oprócz nich żyją tu Ukraińcy (24,32%), Tatarzy krymscy (12,10%), Białorusini (1,45%), Tatarzy (0,55%), Ormianie (0,43%), Żydzi (0,22%), Polacy (0,19%). Tatarzy krymscy stanowili większość ludności półwyspu ostatnio w 1864 r. (50,3%). Przed końcem II wojny światowej stanowili ok. 20%, tj. do czasu gdy w ramach stalinowskich represji za domniemaną kolaborację z Niemcami zostali deportowani w większości do Uzbekistanu. Po uzyskaniu niepodległości przez Ukrainę liczba Tatarów krymskich na Krymie stale się zwiększa dzięki powrotom dawnych wygnańców lub ich potomków.

Największe miasta republiki oraz ich skład narodowościowy w oparciu o dane z 2001 roku:

W obliczu rozpadu ZSRR Rosjanie zaczęli zgłaszać postulaty powrotu do Rosji. Autonomia była ceną, jaką rząd ukraiński zgodził się zapłacić za pozostanie Krymu w składzie państwa ukraińskiego i w 1991 r. zamieszkująca półwysep większość rosyjska uzyskała od komunistycznych władz zgodę na utworzenie Krymskiej ASRR, obejmującej obszar obwodu krymskiego, z wyjątkiem miasta Sewastopola, które pozostało bezpośrednio w granicach Ukrainy. Po rozpadzie ZSRR, 5 maja 1992 Rosjanie zamieszkujący półwysep proklamowali powstanie Republiki Krymu.

Ostatecznie osiągnięto kompromis – Krym zrezygnował z niepodległości, a władze niepodległej Ukrainy zgodziły się na status republiki autonomicznej. Sewastopol, niegdyś stanowiący część obwodu krymskiego został dodatkowym miastem wydzielonym jako siedziba rosyjskiej Floty Czarnomorskiej.

Status polityczny Republiki Autonomicznej Krymu reguluje konstytucja Ukrainy oraz konstytucja Republiki Autonomicznej Krymu.

Organem ustawodawczym autonomii jest jednoizbowy parlament – Rada Najwyższa Republiki Autonomicznej Krymu, złożony ze 100 posłów.

Władzę wykonawczą sprawuje Rada Ministrów. Premiera autonomii powołuje (i odwołuje) parlament, po uzgodnieniu kandydatury z prezydentem Ukrainy.

W autonomii prezydent Ukrainy posiada swego specjalnego przedstawiciela.

Akty prawne władz republiki nie mogą być sprzeczne z konstytucją RAK oraz prawem Ukrainy.

Kompetencje władz autonomii obejmują m.in. kwestie rolnictwa, turystyki, planowania przestrzennego, transportu publicznego i instytucji kulturalnych itd. W razie uznania, iż zachodzi sprzeczność pomiędzy aktami prawnymi autonomii a prawem ukraińskim, prezydent Ukrainy może wstrzymać stosowanie aktów prawnych RN RAK i jednocześnie zwrócić się do Sądu Konstytucyjnego Ukrainy o ustalenie ich zgodności z prawem.

11 marca 2014 połączone zgromadzenie radnych Rady Najwyższej Republiki Autonomicznej Krymu i Rady Miejskiej Sewastopola przyjęło deklarację niepodległości Republiki Krymu. W deklaracji powołano się wprost na przypadek Kosowa i wyrok z 22 lipca 2010, w którym Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości uznał, że jednostronna deklaracja niepodległości Kosowa nie narusza prawa międzynarodowego. Deklaracja ta nie została uznana przez władze Ukrainy i społeczność międzynarodową.

17 marca 2014 Rada Najwyższa Republiki Autonomicznej Krymu przyjęła postanowienie o niepodległości Republiki Krymu. To konsekwencja referendum, w którym za przyłączeniem Krymu z Sewastopolem do Rosji, według wyników podanych przez władze Krymu i nieuznanych przez władze Ukrainy, zagłosowało 96,57 proc. uczestników przy frekwencji 84% (wyniki te, jak i frekwencja, są kwestionowane). Tego samego dnia niepodległość Krymu uznała Rosja. 18 marca 2014 podpisano umowę między Rosją a Republiką Krymu i miastem wydzielonym Sewastopol o włączeniu Krymu do Rosji jako nowe podmioty federacji. Umowa ta weszła w życie z dniem ratyfikacji – 21 marca 2014 roku. Tego samego dnia dokonano odpowiednich zmian w Konstytucji Rosji, dopisując do niej dwa nowe podmioty federacji – Republikę Krymu i miasto federalnego znaczenia Sewastopol, które włączono do nowo utworzonego Krymskiego Okręgu Federalnego.

Ukraina i większość państw świata nadal uznaje Krym za republikę autonomiczną w składzie Ukrainy. Republikę Krymu i Sewastopol za część Federacji Rosyjskiej uznały oficjalnie (de iure): Afganistan, Kuba, Nikaragua, Korea Północna, Rosja, Syria i Wenezuela. Prezydent Białorusi Alaksandr Łukaszenka uznał aneksję Krymu de facto. Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 68/262 27 marca 2014 uznała przyłączenie Krymu za sprzeczne m.in. z Deklaracją Zasad Prawa Międzynarodowego z 24 października 1970 czy Aktem Końcowym KBWE z 1 sierpnia 1975. Za rezolucją uznającą referendum krymskie za nielegalne opowiedziało się 100 państw – członków Organizacji Narodów Zjednoczonych, 11 było przeciw, 58 wstrzymało się od głosu.

De iure Republika Krymu jest nadal częścią Ukrainy jako Republika Autonomiczna Krymu i miasto o osobnym statusie Sewastopol.

charkowski • chersoński • chmielnicki • czerkaski • czernihowski • czerniowiecki • dniepropetrowski • doniecki • iwanofrankiwski • kijowski • kirowohradzki • lwowski • ługański • mikołajowski • odeski • połtawski • rówieński • sumski • tarnopolski • winnicki • wołyński • zakarpacki • zaporoski • żytomierski

bakczysarajski • biłohirski • czornomorski • dżankojski • kirowski • krasnogwardijski • krasnoperekopski • leniński • niżniohirski • perwomajski • rozdolnieński • sacki • symferopolski • sowiecki

Ałuszta • Armiańsk • Dżankoj • Eupatoria • Jałta • Kercz • Krasnoperekopsk • Saki • Symferopol • Sudak • Teodozja

Amitav Ghosh

Amitav Ghosh (Bengalisch: অমিতাভ ঘোষ, Amitābh Ghoṣ; * 11. Juli 1956 in Kolkata (Kalkutta), Westbengalen) ist ein indischer Schriftsteller.

Ghosh verbrachte seine Kindheit in Bangladesch, Sri Lanka und Nordindien. Er studierte in Delhi Geschichte und war in der Regierungszeit Indira Gandhis oppositionell tätig. An der St Edmund Hall der Universität Oxford promovierte er als Sozialanthropologe und lehrte danach selbst an einer Universität in Delhi. Ghosh lebt in New York. Er schreibt auf Englisch; sowohl Romane als auch Essays. Darin beschäftigt er sich hauptsächlich mit seiner Heimat, dem indischen Subkontinent, den er häufig bereist. Bekannt wurde er vor allem durch seinen im kolonialen Birma angesiedelten Roman The Glass Palace (Der Glaspalast). Für diesen literarischen Text erforschte er mehrere Jahre die Lebensumstände und Geschichte Indiens und Birmas.

2007 wurde er mit dem Orden Padma Shri geehrt.

Yoav Regional Council

Yoav Regional Council (Hebrew: מועצה אזורית יואב‎‎, Mo’atza Azorit Yoav) is a regional council in the South District of Israel. It is located near the cities of Kiryat Gat, Kiryat Malakhi and Ashkelon. It was founded in 1952, covering an area of 230,000 dunams (230 km2), with a population of about 5,300.

The council is named after Yitzhak Dubnov, who was nicknamed „Yoav“, and who fell while defending Negba in the Israeli War of Independence. Operation Yoav and Metzudat Yoav, which is located in the council’s area, are also named after him.

The council contains two parts which are not contiguous geographically. The main part is bordered on the north by Nahal Sorek Regional Council, on the west by Be’er Tuvia Regional Council and Shafir Regional Council, on the south by Lakhish Regional Council and Kiryat Gat, and on the east by Matte Yehuda Regional Council. The western portion of the council, which includes the kibbutzim Negba and Sde Yoav, is bordered on the north and east by Shafir Regional Council, on the west by Hof Ashkelon Regional Council, and on the west by Lakhish Regional Council.

Today the council has 8 kibbutzim, 3 moshavim, a youth village, a communal settlement, and an Arab village.

The immediate past mayor of the Yoav Regional Council is Rani Traynin from Beit Nir. Mr. Traynin resigned his position as mayor to become the Vice Chairman of the Executive of the Jewish Agency for Israel. He was succeeded by Matti Sarfatti Harcavi Ph.D., the first woman ever elected Mayor of the Yoav Regional Council. She is from moshav Sgula and is a noted plant geneticist. For several years she served as the Yoav Chairperson of the Partnership 2000 Committee, linking the Yoav Regional Council with the Jewish community of the Lehigh Valley based in Allentown, Pennsylvania.

The government offices are located at Re’em Junction.

Coordinates:

2003 World Championships in Athletics – Men’s 10,000 metres

The Men’s 10,000 metres event featured at the 2003 World Championships in Paris, France. The final was held on 24 August 2003.

At this point in time, Haile Gebrselassie was the #1 distance runner in the world, with two successive Olympic titles and four World Championships at 10,000. He also held the 5-year-old world record plus the world record at 5,000 metres. A poor race at the previous World Championships was the first sign of his lack of total dominance, now the 30 year old had a challenger from near his home town, who also ran with an almost identical, efficient running form, 21 year old Kenenisa Bekele. As Gebrselassie ran a strong race trying to burn off his new rival, the rest of the world’s best runners, including five Kenyan born athletes, disappeared in their wake. The last to hold on to the lead group was Sileshi Sihine, assuring an Ethiopian sweep, but the championship was in doubt. Kenenisa remained as Gebrselassie’s twin shadow until he made one move with 200 metres to go. Gebrselassie’s ever powerful sprint was no match for Kenenisa. Over the final straightaway, Kenenisa extended to more than a full second gap for the victory and the changing of the guard in dominance of long distance track running. Kenenisa took the prize at the next Olympics over Sihine with Gebrselassie out of the money and accomplished the Woolworth double (5 and 10) in 2008. Gebrselassie subsequently focused his effort onto 10k, half-marathon and marathon competitions, setting multiple world records before retiring.

Integrodifference equation

In mathematics, an integrodifference equation is a recurrence relation on a function space, of the following form:

where





{



n



t




}





{\displaystyle \{n_{t}\}\,}


is a sequence in the function space and





Ω






{\displaystyle \Omega \,}


is the domain of those functions. In most applications, for any





y






Ω






{\displaystyle y\in \Omega \,}


,





k


(


x


,


y


)





{\displaystyle k(x,y)\,}


is a probability density function on





Ω






{\displaystyle \Omega \,}


. Note that in the definition above,






n



t






{\displaystyle n_{t}}


can be vector valued, in which case each element of





{



n



t




}




{\displaystyle \{n_{t}\}}


has a scalar valued integrodifference equation associated with it. Integrodifference equations are widely used in mathematical biology, especially theoretical ecology, to model the dispersal and growth of populations. In this case,






n



t




(


x


)




{\displaystyle n_{t}(x)}


is the population size or density at location





x




{\displaystyle x}


at time





t




{\displaystyle t}


,





f


(



n



t




(


x


)


)




{\displaystyle f(n_{t}(x))}


describes the local population growth at location





x




{\displaystyle x}


and





k


(


x


,


y


)




{\displaystyle k(x,y)}


, is the probability of moving from point





y




{\displaystyle y}


to point





x




{\displaystyle x}


, often referred to as the dispersal kernel. Integrodifference equations are most commonly used to describe univoltine populations, including, but not limited to, many arthropod, and annual plant species. However, multivoltine populations can also be modeled with integrodifference equations, as long as the organism has non-overlapping generations. In this case,





t




{\displaystyle t}


is not measured in years, but rather the time increment between broods.

In one spatial dimension, the dispersal kernel often depends only on the distance between the source and the destination, and can be written as





k


(


x






y


)




{\displaystyle k(x-y)}


. In this case, some natural conditions on f and k imply that there is a well-defined spreading speed for waves of invasion generated from compact initial conditions. The wave speed is often calculated by studying the linearized equation

where





R


=


d


f



/



d


n


(


n


=


0


)




{\displaystyle R=df/dn(n=0)}


. This can be written as the convoluion

Using a moment-generating-function transformation

it has been shown that the critical wave speed

Other types of equations used to model population dynamics through space include reaction-diffusion equations and metapopulation equations. However, diffusion equations do not as easily allow for the inclusion of explicit dispersal patterns and are only biologically accurate for populations with overlapping generations. Metapopulation equations are different from integrodifference equations in the fact that they break the population down into discrete patches rather than a continuous landscape.

Carter Bassett Harrison (1811–1839)

Carter Bassett Harrison (October 26, 1811 – August 12, 1839) was an American attorney and son of William Henry Harrison.

Born in Vincennes, Indiana, the son of future President William Henry Harrison and Anna Tuthill Symmes and the grandson of Declaration of Independence signer Benjamin Harrison V, Harrison entered Miami University in 1826 at the age of fifteen. He joined the Union Literary Society whose membership included Caleb Blood Smith, Robert C. Schenck and Cyrus Falconer, who would become a medical doctor and delegate to the Whig convention that nominated William Henry Harrison for the presidency. In the fall of 1828, Carter left school to travel with his father to Colombia, South America as his private secretary. They were recalled by President Andrew Jackson in September 1829 and arrived home in February 1830. Carter returned to Miami University to live in the newly constructed Elliott Hall and to teach the Spanish he learned to his fellow students. Upon graduation, he served as a clerk in Robert Schenck’s Dayton, Ohio law office. When he was admitted to the bar, he joined his father in Cincinnati assisting in his business affairs. In 1836, he married Mary Sutherland of Hamilton, Ohio in a double ceremony with his sister, Anna Tuthill Harrison who married a second cousin, Colonel William Henry Harrison Taylor of Virginia. After the marriage, Carter began his practice of law in Hamilton. He died in August 1839, before his father’s run for president, leaving his wife and an infant daughter.

Aspartate—tRNA(Asn) ligase

Aspartate—tRNAAsn ligase (EC , nondiscriminating aspartyl-tRNA synthetase) is an enzyme with systematic name L-aspartate:tRNAAsx ligase (AMP-forming). This enzyme catalyses the following chemical reaction

The 3 substrates of this enzyme are ATP, L-asparagine, and tRNAAsx, whereas its 3 products are AMP, diphosphate, and asparaginyl-tRNAAsx.

When this enzyme acts on tRNAAsp, it catalyses the same reaction as EC 6.1.1.12, aspartate—tRNA ligase. It has, however, diminished discrimination, so that it can also form aspartyl-tRNAAsn. This relaxation of specificity has been found to result from the absence of a loop in the tRNA that specifically recognizes the third position of the anticodon [1]. This accounts for the ability of this enzyme in, for example, Thermus thermophilus, to recognize both tRNAAsp (GUC anticodon) and tRNAAsn (GUU anticodon). The aspartyl-tRNAAsn is not used in protein synthesis until it is converted by EC 6.3.5.6, asparaginyl-tRNA synthase (glutamine-hydrolysing), into asparaginyl-tRNAAsn.

This enzyme belongs to the family of ligases, to be specific those forming carbon-oxygen bonds in aminoacyl-tRNA and related compounds. The systematic name of this enzyme class is L-asparaginyl:tRNAAsx ligase (AMP-forming). This enzyme is also called nondiscriminating asparaginyl-tRNA synthetase. This enzyme participates in alanine and asparagine metabolism.

Coupe de la CEV masculine 2011-2012

Navigation

La Coupe de la CEV masculine 2011-2012 est la 40e édition de la Coupe de la CEV.

Le nombre de participants est basé sur le classement des pays:

32 équipes disputent les seizièmes de finale de la compétition en matchs aller-retour. Les vainqueurs se retrouvent alors en huitièmes de finale puis en quarts de finale. Les quatre clubs encore en lice à l’issue de ces trois premiers tours se qualifient pour le challenge round.

Lors du challenge round, les quatre vainqueurs des quarts de finale rencontrent respectivement quatre clubs issus de la première phase de la ligue des champions.

Five College Radio Astronomy Observatory

The Five College Radio Astronomical Observatory (FCRAO) was a radio astronomy observatory located on a peninsula in the Quabbin Reservoir. It was sited in the town of New Salem, Massachusetts on land that was originally part of Prescott, Massachusetts. It was founded in 1969 by the Five College Astronomy Department (University of Massachusetts Amherst (UMass), Amherst College, Hampshire College, Mount Holyoke College and Smith College). From its inception, the observatory has emphasized research, the development of technology and the training of students—both graduate and undergraduate.

The initial FCRAO telescope was a customized low-frequency antenna to search for pulsars in the galaxy. The development of instrumentation within the FCRAO labs contributed to the discovery of the binary pulsar system PSR B1913+16 by Joseph Taylor and Russell Hulse, for which they received the 1993 Nobel Prize in Physics. It was replaced by a 14-meter radome-enclosed millimeter-wave telescope in 1976.

After UMass Amherst devoted its time, energy, and funding to the Large Millimeter Telescope (LMT) in Mexico from approximately 2005, FCRAO was described as being the then–“current platform“, with the LMT referred to as its „future platform“. On July 21, 2011, the Massachusetts Water Resources Authority announced that the telescope and the associated control building were removed from the site.